Sanırım çağımızın genel sorunu yüzeysel yaşamak. Yıllardır tanıdığım arkadaşlarımla bile o noktaya geldiğimizi hissediyorum ve bu gerçekten üzücü. Duygularını dile getiremeyen belkide getirmeyi önemli bulmayan bir insan güruhu haline geldik. Bugün üç arkadaş sohbet ederken fark ettim. Ne kadar anlamaya çalışmak için soru sorsanda karşındaki duvarlarının arkasından konuştuğu zaman bir türlü derine inemiyorsun. Biz büyüdük ve dünya daha boktan bir hal aldı. Yapay zekayı kendine duygusal mentör edinenlere şaşırmamak lazım. Oysa yaşanmışlıklar ve hisler insanı insan yapan değil mi. Zeka beni ne kadar hissedebilir. Duyuların yerini ne tutabilir. İthal hislerle kendin olabilmeyi nasıl becerebilirsin ki?
Tüm bunlara direnenlere selam olsun!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder