Kırgınlıklarımı burada bıraktım sanıyordum şimdi dönüp geçmişe baktığımda geçen 16 yılın ardından değişen pek bir şey yok gibi…

Ben hala sesimdeki yalanlarla devam ediyorum. Hani olur ya herkesin hayatında en az bir kez yaşadığı durum; dışından duyulan cümlelerle içindeki hissiyatın tezatlığı soğuk bir su gibi çarpar. Öyle zamanlardayız be azizim.  

Sonra kendi kendime dedim ki; ben bu amaçla bu blogu açmıştım 

*öyleyse tekrar yazma vakti.

Biraz hayattan biraz benden…

Tekrar hoş buldum blog. Seni çok boşladıysam kusura bakma,  kendimle konuşmayalı küseli uzun zaman oldu. 

Artık barışma vakti. 💙